Caxigalines nella Reguera'l Campizu

16 luglio 2008

A CANCIÓN DO VERÁN


Hai case un ano, vido da Italia, celebrei nun podcast a canción do verán. Entre elas, a lembranza dunha Amy Winehouse escoitada de esguello entre praia e praia da luminosa Sardegna, coas xanelas baixadas dun auténtico Citröen Saxo verde de terceira mán. E a de Sean Kingston, un ano despois número un da lista de sempre. Falan da globalización, pero non sei por que nalgures as cousas chegan antes ou, por mellor dicir, noutros lugares chegan as cousas máis tarde. Ou por que algunhas chegan e outras non. Ou, en fin, por que estamos a mercede do que queiran que podamos ler/escoitar/ver? Aínda estou a agardar por I'm not there. Chegará algún día ou é que eu non me enterei? 

13 luglio 2008

NORDESTINAS


Nordestinas tocou no congreso. Coñecía as voces (poderosísimas) de Ugia Pedreira e de Guadi Galego e o talento pianístico de Abe Rábade. Gustei moito das súas propostas, penso que pola calidade da música e polo poderío notorio das cordas vocais desas dúas mulleres capaces de transmutar e trastornar o mundo. A presencia do piano, nalgúns intres protagonista, incomoda por veces ás cantantes que pasan ese tempo improvisando movementos e acenos. Un certo manierismo na actuación limita a intensidade da música. Nótase, sobre todo, cando interpretan cancións populares sen máis apoio que o tono que o piano lle outorga. Mentres escoito o seu disco, hai que recoñecer que son mellores en directo onde en pouco tempo proporcionan emoción e forza. Se consiguen mellorar a posta en escea (xa digo, con menos notoriedade do piano), o triunfo ha ser universal.

SÉCULOS ESCUROS


Na presentación do Congreso o meu colega S. fixo mención, moi necesaria para dar visibilidade á propia Compostela, á oposición entre o século áureo da cultura española (se podemos empregar tal termo nos séculos XVI e XVII sen cometermos os suficientes anacronismos) e os séculos escuros da cultura e da lingua galega. O outro día, a propósito da elaboración dos planos de estudio, apareceu a mesma expresión moi extendida entre a terminoloxía da historia literaria, séculos escuros, para referirse á época de postración da lingua e da literatura galegas. En ámbolos dous casos, manifestei a conveniencia de que tal categoría literaria, a estas alturas, fose desterrada e sustituida por outra tan acaída para expresar a perda, a desaparición, a usurpación, pero menos cargada alomenos na superficie de connotacións negativas. 

Andiven de congreso durante toda esta semán. En Compostela. Demasiado liado para adicarme ao blog. Agora retomo a cousa para relaxarme. Na cabeza aínda pervive a memoria destes días, pero tratarei de mirar para adiante. Cando regresaba a Vigo o sábado pola mañán en tren miraba o xornal coa terrorífica foto das persoas que aspiran a entrar neste recinto de benestar, cada vez máis pechado. No mesmo xornal se informaba da intención do goberno catalán de segregar aos cativos que veñen de fóra (sobre todo, de fóra de Europa, porque estes parecen máis familiarizados cunha suposta cultura hispánica) durante un tempo (falábase de non máis dun curso) co fin de "normalizar" a súa estancia. Decisión valente, declara o ministro; valente decisión, deploro eu. Debe de confundir Corbacho valentía con desvergonza. Todas estas informacións baixo o rótulo equívoco de "Los problemas de los inmigrantes", porque, por un lado, parece indicar que os inmigrantes teñen problemas para integrarense na nosa sociedade, pero, por outro, parecen causalos. Esa ambigüidade pode resultar perigosa. E ao cabo é perigosa. Advirto un preocupante discurso (mesmo entre as ringleiras seudoprogresistas) de rexeitamento contra os que veñen de fóra, de natureza xenófoba e fascista; a iniciativa do propio ministro de promover o regreso dos mesmos (coas garantías e os cartos que se queira) non é a mellor forma de defender os dereitos dos que menos teñen nesta xerárquica sociedade, de pirámide de cúspides máis afiadas e bases extensas ata o infinito. Pero é que empregamos o termo fascista tantas veces que cando ven non somos quen de velo coa claridade necesaria.
[Nota: o relato de Monteagudo en Antuerpe dá que pensar sobre a visión sobre o outro (ese que non son eu) que comezamos ou xa temos os europeus]

5 luglio 2008

VIGO DESDE O COCHE (III)




Falei varias veces do Camiño das Coutadas que para na Travesía de Vigo tras dar varias voltas desde Sanjurjo Badía e atravesar a autoestrada e a vía do tren. Pois ben: fun a semán pasada co coche e aproveitei para tirar unhas fotos que son no fondo a miña denuncia. 

3 luglio 2008

COS MEUS PRIMOS


Viñeron vernos uns primos de Asturias durante estes días. É sempre un motivo de especial ledicia que veñan dalá a vernos, porque case todas as veces somos nós a visitalos. Non coñecían a nosa casa desde que nos instalamos nesta beira do mundo, aínda que por Vigo xa viñeran outras veces en épocas nas que nós estabamos de vacacións. Exercermos de anfitrións ofrece a oportunidade de mirar a cidade doutro xeito, cos ollos dos outros, estrañados. Así, aproveitamos para visitar despois de case dez anos a fortaleza do Castro e mirar desde alí, con ese luxo que incomprensiblemente esquecemos, a ría e determinar que poucas paisaxes resultan tan fermosas. Ou para pasear polos xardíns do Pazo de Castrelos e admirarmos aquelas arbres, aquelas fontes de calma entre a voráxine que soa ao fondo. Tamén os levamos ata Cabo Home en día de poalla transformada sucesivamente en orballo, en fugaz chuvia e finalmente en tímida neboa, sempre coa morna temperatura deste Xullo. Puido o meu primo mollar os pes e sentir a escuma queda da praia baleira de Melide. Tamén fomos onte a Patos, coa marea brava, apenas sen area, pero con ondas de outura e resaca. A auga xiada non foi obstáculo para recibir os golpes da escuma no peito e berrar de felicidade entre a maré de algas salgadas. Ver al mi primu rir a gargalladas de pracer e ledicia e a Chiti miralo coa mesma felicidade, tras os momentos tristes pasados e algúns presentes que compartimos, non se pode comparar con nada. Cansos de tantas visitas, aínda tiñamos folgos para ir cear a dous templos do Vigo máis vigués: ao Bar Puerto (despois, por certo, de coñecer na feira do libro ao fantástico Marcos S. Calveiro, cuxo Festina lente devoro estes días) e ao Nisio, para xantar peixe miudo, con zamburiñas exquisitas (no primeiro) ou calamares encebolados (no segundo) de parar o universo. Todo, mecajoendiola, con tal de celebrarmos que estamos xuntos.  Un bico e unha fortísima aperta para eles.