INTESTINARIOS

Pringá, aceitunas majás, cruzcampo, jamón ibérico, salpicón, alhambra, solomillo al whiskey, pijota, alhambra 1925, cazón en adobo, calamares, manzanilla, puntillitas, garbanzos con espinacas, cruzcampo, croquetas, menudos, alhambra, aceitunas aliñás, lomo de Orza, caracoles, flamenquín, cruzcampo, huevas, rabo de toro, arroz con conejo, cruzcampo, pestiños, boquerones, alhambra, tortilla del Sacromonte, chacinas, habitas con jamón, alhambra 1925, torrija, queso manchego, carcamusas, syrah, lechazo, solomillo de ciervo, habones sanabreses, toro colegiata.

O queixo manchego aínda chegou onda nós e entre nós habita.

FOTO: na Praza Larga do Albaycín atopei este azulexo.  

COMENTARISTAS

Escolma de eséxeses:

 

1. Barreiro admite escaso vó no discurso de Feijoo e, cunha moderación non exhibida hai catro anos cando declarou "La era Fraga ha terminado. El «cambio galego» es ya una evidencia. Y una gran parte de la élite empresarial y social empieza a pensar que Touriño y Quintana tienen más carisma del que se les atribuía antes del 19-J. Es el cambio en su dimensión más política y más cruda: a rey muerto, rey puesto", conclúe agora que "Y por eso no seré yo quien me declare defraudado por un acto que ya es, después de ocho elecciones, típico y tópico. Porque para romper esta inercia no basta la inteligencia. También se necesita tener conciencia de un cambio histórico que esta vez, creo, no se va a producir".  

2. Blanco Valdés viu corrección formal e propósito de rexeneración democrática en Núñez Feijoo como hai catro anos os viu en Touriño: "Las competencias que tiene nuestra Comunidad en esos ámbitos, y en otros muchos que influyen en el bienestar -o el malestar- de los gallegos, son más que suficientes para que el cambio de mayoría, si ha de notarse, se note en poco tiempo. Pero si ese cambio fuera sólo para enredarnos con las obsesiones recurrentes de los únicos que el 19 de junio fueron derrotados -los socios nacionalistas de la Xunta- habremos hecho un pan como unas tortas. Touriño lo sabe". Tanto agora como daquela, non faltou a agardada saeta contra o identitarismo nacionalista: o último párrafo do seu comentario de hoxe tróuxome confusos aires, non coñecendo persoalmente ao autor, de divertimento provocateur: "Fue una pena, por eso, que desaprovechara la ocasión de pronunciar una parte de su discurso en castellano para confirmar plenamente, de ese modo, que con él comienza una nueva etapa en la historia autonómica gallega". 

3. Carlos Luis Rodríguez pareceu demasiado entusiasmado co desmarque liberal (cidadanía contra Pobo) do novo presidente para o seu habitual talante escéptico cuasidisplicente. Debe cumprir, imaxino, co seu papel de intelectual orgánico do semprecentrismo pepeiro. E de paso retornar o xornal, antes levemente aberto ás inquedanzas bipartitas polo que dirán (e polo que puideran soltar), ao seu lugar natural de sempre. Pero a ver canto tempo tarda en estrar vitriolo, que de xabonaduras non se vive.

4. Ánxel Vence, da mesma estirpe escéptica, pero con irrefrenables querencias pola sátira, celebra o máisdomesmo, o aborrecemento do ritual, cunha palabra ademáis que eu tamén empreguei onte, o do dejà vu. Vese que os dous temos as mesmas parolachas culturetas in mente para saírmos do paso. Pero a el aínda lle viu algo novo. Debeu estar máis atento ca min ou está perdendo facultades para o escarnio que fai con tanto xeito noutrora.

5. Haivos outros comentaristas impresos, pero de tan inanes as súas opinións apenas merecen ser nomeadas. 

Sorprende non obstante que as empresas xornalísticas galegas (agás a odiada Voz, que de ecuanimidade pode que non saiba moito pero de xornalismo sabe lahostiaenverso) non teñan un corpo rexo de opinantes dispostos a marcar liñas sólidas de interpretación do mundo. Pode haber certo temor a ser demasiado explícitos e perder posición no mercado editorial cos novos tempos (todo un síntoma da política de comunicación dos últimos anos). Pero hoxendía son os comentaristas os que definen e singularizan o rumbo (e o extravío, por certo) dun diario.

Parece obrigado nestes casos acudir a certos blogs para atopar outras perspectivas perspicaces ou alomenos artelladas para explicarmos este tempo.    

FEIJOO NO ATRIL

Leo reseñas amplas do discurso de Feijoo tras escoitalo durante algo máis de vinte minutos pola radio. Dispoñía ao parecer o candidato de tempo ilimitado para expoñer a súa proposta de goberno e non sei ao cabo canto durou a representación oratoria. Entre o pouco pero suficiente que escotei e os resumos apresurados dos xornalistas, podo dar algunha das miñas impresións:

1. Ou estaba moi nervioso (o cal parece raro á altura xa avanzada do discurso que eu cheguei a escoitar), ou non sabe ler coa fluidez necesaria (descontado o evidente handicap do galego para alguén non afeito) ou non sabe interpretar coas pausas e os énfases oportunos o que le (atonía prolongada de devorador de letras: os aplausos das súas bancadas soaban a encargo ou a cla prepago), ou non entende o que pronuncia (como delataban certos lapsos inaceptables), ou tiña presa cando aínda faltaba un mundo por rematar un texto a todas luces demasiado longo (e polo tanto non preparado) ou non tiña plena conciencia de como estaba organizado o discurso (como demostraban os anticlimáticos peches dalgún epígrafe) ou decididamente mudou o esperable texto de investidura de oratoria exemplar por un mecánico relatorio (de insulsa sacarina retórica) dun suposto programa de partido. 

2. Derivado do torpe desaliño da performance, o contido do discurso quedou reducido a inconcreción suma. Parole, parole e máis parole, sen forza siquera de convicción. Algunha frase curta con compromiso dunha solemnidade forzosa e desmaiada (días de agarda quirúrxica, menos publicidade e máis cartos para dependencia), para espertar á troupe en letargo e, sobre todo, aos próximos conselleiros que aínda non saben de que vai o couso este. Apurou aínda máis o paso en recetas para a crise, con marchamo de placebos xa preparados para investiduras descafeinadas. Pareceume escoitar algo sobre a reforma dun estatuto, pero o ínfimo entusiasmo das súas palabras sumado á lembranza miña da derradeira espantá convertiu todo nun dejà vu demasiado soñado. 

En fin, un discurso, á marxe da exposición de ideas xa coñecidas sobre a imbricación de Galicia na Democracia Española (díxoo dúas veces: evitou por esta nova vía a palabra España?) ou no fondo sobre a inmarcesible españolidade de Galicia, moi pouco atractivo, dirixido con desgana a cumplir o trámite xa se sabe que fatigoso de apoiar no atril o pesadume dun medio centenar de folios.

PHYSICALLY IMPOSSIBLE 700 ENTRIES

Setecentas entradas cumpridas co post anterior. Pensaba falar do discurso de Núñez Feijoo, pero entre o cumprepost e o Mira Vigo de Fernando Franco (ao que lle teño que dicir quen ven asinando estes caxigalines) de hoxe, esta vai ser anotación metablóguica e autopromocional. 

FESTINA LENTE, PERO SEGURO

Neste blog fixen recensión encomiástica de Festina Lente, unha novela de corte histórico que reúne os ingredientes principais de toda narración seductora: uns personaxes ben construídos, cun Ambrosio memorable, unha trama de intriga e suspense, uns espazos recoñecibles pintados con detalle, uns excursos de erudición temprada, uns pasaxes de demora lírica e, sobre todo, unha linguaxe poética de cuidada factura. 

Pois ben, os membros da Sección da Crítica da AELG propoñen hoxe a novela de Marcos Calveiro para competir polo Premio da Crítica 2008. 

Augúrolle éxito seguro: o precedente de Helena de Carlos o ano pasado faime ter as miñas íntimas esperanzas. 

Nota: non esquezo a Chus Pato. Vai xa reservado un post para ela.  

PEDRA/LAXE/LIXO

Volve o espectáculo da policía intervindo caixas con productos falsificados na Pedra e polo que se ve por arredores. Hoxe pasei por alí para buscar algunhas postais caducas e fixen de turista máis ca accidental. As postais, aínda que vellas (patética a obsolescencia da oferta do agasallo) non tiñan aínda o aire kitsch que buscaba. Gaitiñas de fol rojigualda, potes xibarizados para a queimada, panos cos rancios retratos de galega e galego aparecían ciscados polas escaleiras daquel monumento ao cutrismo local. 

A min, con todo, ese tipo de comercio paréceme ata entrañable, pero o zoco de recunchos onde se mercadea con prendas traidas de non se sabe onde, reconstruido polo propio concello con pretensións artísticas, resulta bochornoso se non alcanzara por veces a categoría de cova delincuente. 

Máis abaixo a rúa Teófilo Llorente está sendo arranxada con propósitos humanizadores, que consisten en aplanar o terreo e colocar láminas de granito de Porriño esnaquizables coa primeira furgalla que vén servir os decomisos ou something like that. E ao final da rúa sobrancea o templo das ostras, con arquitectura (por empregar algún termo) high tech simuladora de velas ao vento para acubillar (e estragar de paso) un dos lugares (xa estragados) máis visitados e máis famosos de Vigo. Cando ruxe a marabunta turística polas mañáns dun domingo chega a ter un encanto especial, pero fóra desa apoteose o esceario remata por ser desolador e desacougante. 

Este particular entorno de Vigo, un dos máis celebrados polos visitantes (o albariño fresquiño da casa tomado cunhas frugais ostras contribúe moito), é ao tempo un dos lugares menos cuidados, menos atendidos. Non sei se as autoridades (e non fago distingos) cren que esa fasquía cotrosa que rodea esas laxes, eses cons que aínda se poden admirar debaixo da fantástica casa Bárcena onde antes batía o mar, pode ser símbolo ou signo desta olívica urbe (toma marco incomparable). Non sei se nacer en Vigo e miralo desde neno dá outra perspectiva ao asunto. Pola miña banda, nada hai se cadra nesta fermosa cidade máis deprimente.   

HEAVEN I'M IN HEAVEN

Hai días que non falo de cine. Onte volvín ver por enésima vez Cotton Club, cunha espléndida Diane Lane que comía a pantalla e un soberbio Gregory Hines bailando sobre tumbas e matando con zapatos de claqué. É unha película irregular, ao meu xuízo, pero contén imaxes memorables. As eróticas entre o Gere e maila Lane, coas sombras das cortinas nos corpos espidos, son das mellores coma eses fundidos kaleidoscópicos, tan característicos do cinema clásico, de xornais que caen ao chan amarrados cunha corda, starlettes que xiran na cámara, coches que disparan a través das xanelas cunha trepidante música de big band de telón de fondo. A historia, aínda que ten algúns diálogos moi agudos (o dos donos do Cotton Club rifando polo pago do rescate é antolóxica), é topiquísima, pero permite gozar de algo que constitúe unha parte básica da miña educación sentimental: a de compartir coa miña nai de pequeno ata altas horas (se cadra, ao mellor, non tantas, pero así eu a recordo) a contemplación exaltada de centos de películas musicais, con números de baile esplendorosos, coas categorías que ao longo do tempo podiamos establecer: a exhibición solitaria do claqué, a armonía perfecta da parella de amantes que bailan case en trance a un centímetro do chan, a xeometría exacta do corpo de bailaríns e bailarinas coma unha onda de cores que invade a pantalla. Todas esas imaxes eran comentadas por miña nai co mesmo entusiasmo con que onte chamaba por miñas fillas para que contemplaran o prodixio dun baile único. 

 

Postpost: algo entrañable vin nesta escea de Gere e Lane tras todos estes anos. Una furtiva lacrima.