LAGO BAIKAL

Unha vez estiven no lago Baikal. Cheguei onda el desde o Irkutsk dos decembristas e de Miguel Strogoff, en barco polo río Angará. Foi nun verán de perestroika nunha parada do transiberiano que nos levaba desde Moscú a Ghabarovsk. Onte lembrei aquela paisaxe coas imaxes dunha reportaxe da televisión. Lembrei o ceo limpo, diáfano, as xélidas augas, transparentes, daquel inmenso lago. Lembrei un xantar cuns mariñeiros rusos que coñecían Vigo e que nos convidaron a chiculate con améndoas que quitaron do peto interior do abrigo e a vodka como aperitivos daquela insólita ementa. Lembrei as casiñas de madeira dos buriatos e os camiños e as senras de lama e pedra, e a igrexa encurutada no medio dun piñeiral infinito co campanario en forma de bulbos de tulipa.

Desde o cumio dun monte, rodeado de bosque espeso, o Baikal cegaba a nosa vista: foi alí onde amarrei un pano á ponla dun piñeiro por ver se algun día daba en voltar.

Onte, deitado no sofá, coa morna tormenta por fóra, estiven un pouco nas súas augas.