BICENTENARIO DA RECONQUISTA (SIC)

O Concello de Vigo ten previsto conmemorar o bicentenario da expulsión dos franceses, chamada por mal nome reconquista. Como están a repartir todo en dúas partes, eu propoño que para ese evento nomeado Reconquista 2009, repartan as centurias: un século para cadanseu partido. E se queren algo máis complexo, poden reunirse para decidir qué cen anos (calquera, non consecutivos) conmemora o BNG e cales o PSOE. Eso sí que sería un bicentenario á viguesa.

MAZARELOS AGAIN

Villeneuve acompaña a William Red na Royal Academy. E van dous da Mazarelos School. Noraboa, Darío. O de ministro ten que agardar: o Kaiser Antonio vai antes.

CAROLINE CUMPLE

A iso das nove da noite, cando deixou de chover e cando sae a xente a tomar os viños, alí que chegou a Carolina, unha tola que todo o fai o revés, hai xa once anos.

ELS COMEDIANTS: O TEATRO QUE NOS PARIU

Els Comediants representan na historia do teatro neste país o triunfo das compañías independientes. Nadas a finais dos anos 60, cun meteórico ascenso nos anos 70, unha consolidación nos 80 e unha clara institucionalización nos 90 e comezos deste século XXI, as compañías de teatro independiente, de raigame amateur e, segundo talentos, convenientemente profesionalizadas, son os puntos de referencia básicos da actividade teatral en España. Os nomes senlleiros de Els Joglars, Dagoll-Dagom (entre os miles de grupos cataláns de primeiro nivel), máis tarde La Fura dels Baus, xunto con aqueles procedentes en boa medida do teatro universitario como Tábano, Goliardos, a sevillana La cuadra de Távora, contribuiron á recuperación da vitalidade do teatro. Sen estes grupos hoxe é imposible contar a historia do teatro do final do século XX.

Entre todos eles, Els Comediants ocupa un lugar eminente. Os seus montaxes, nos que primaba sempre máis a escenografía, a participación festiva e lúdica do público, emparentaban cunha das partes esenciais desta renovación teatral: o componente circense, espectacular, ao fin e ao cabo, do xénero dramático. Joan Font, o seu director de case sempre, foi home ambicioso nestes planteamentos e soubo trasladar aos espazos públicos o divertimento, a imaxinación e o esplendor dos artellos e tramoias que configuran o máis atractivo do mundo teatral.

Els Comediants estiveron onte en Vigo. Nun esceario tradicional, de embocadura italiana. Lonxe do seu habitat natural de ágoras amplas e rueiros por onde atravesar os seus dragóns de lume, os xigantes e cabezudos de troula, os zancos impertinentes a bourear entre a xente. Aínda así, non son capaces de deixarense aprisionar polos lindes do taboado e comezaron e pecharon a obra misturados entre o público. Presentaron unha obra, ao meu xuízo, menor, pero con todo o encanto comediants. Cos elementos metateatrais que proporcionaban á obra un distanciamento irónico, a obra trataba de relatar, dun xeito para mín demasiado escolar e didáctico, a vella historia do teatro, a través dos fitos dramáticos (unha representación de Romeo e Julieta desconstruida, por dicir algo moderno) e dos distintos xéneros teatrais: as danzas primitivas de imitación, a traxedia grega, a commedia dell'arte (a parte que mellor representaron: bordaron un exemplar entremés), a farsa satírica, o melodrama, o drama existencialista, o teatro actual (cun chisco de parodia pouco explotada).

O texto dramático pareceume pobre ou escasamente elaborado, pero non así a posta en escea, sempre abraiante, cunha eficacia nos xogos de luces, música, atrezzo, asombrosa. Os cinco actores (tres homes e dúas mulleres), moi novos, cumplen coa esixente escola de Els Comediants e conducen de forma lixeira e admirable a representación. A distancia irónica que proporcionan á obra impide ao final saudalos e felicitalos como convén. Foi unha amable velada (un pouco curta), con momentos especialmente brilantes (como o do final), que xustifican a sona e o prestixio dun grupo ao que lle debo (debemos, se conto aos que asistimos) boa parte da nosa cultureta, a pouca que fomos construindo ao longo do tempo.

A POLÍTICA BÍFIDA

Plantea de la Highway 61 no comentario ao meu post anterior a conveniencia de que os partidos aliados para a cogobernación dos concellos galegos asinen un programa de mínimos para levalo adiante de forma conxunta. E, supoño, que deixen para ocasión máis axeitada o programa de máximos resultado das sumas de propostas. Pois non. Todo o contrario. Ou, polo menos, unha versión retorta destas premisas chiquitiáns, coas que non pode un non estar de acordo.

A interpretación que fan as cúpulas (non sei por que non os rochos, pero vese que lles vai a metáfora arquitectónica eclesial) do BNG e PSOE dos resultados das eleccións supón (que xa é moito supoñer) unha validación das súas políticas, pero non explícitamente unha validación de ámbalas dúas políticas sumadas. O curioso é que despois non resultan sumas de propostas, senón sumas da metade (ou da porcentaxe no reparto) de propostas correspondiente a cadanseu partido. O problema non remata no acordo inicial (declaracións de intencións e reparto de competencias), senón que esa división mantense obrigatoriamente ao longo dos catro anos de goberno, coas situacións conflictivas en primeiro termo, pero tamén coas grotescas, coas ridículas que xa comezan a albiscarense. Visitas da consellería do partido A? Pois que vaia o alcalde A. Que o conselleiro é do B pois que vaia o vicealcalde B. E se hai tallada, pois que vaian os dous, non vaia ser. E así ad nauseam. E, por non cifrar todo nesta cidade na que vivo, onde toda incomodidade ten o seu asento, convén recordar que a xente non vota unha política bífida, senón unha única, coas "sensibilidades" (haberá cousa máis cursi!), ideas, persoas, vontades ou capacidades que unha coalición ostente, pero unha soa, por favor. Para mín foi escrita aquela cousa dantesca, non para a entrada no inferno, senón para a gobernación eficaz da cidade ou do lugar onde vivo: Voi ch'entrate lasciate ogni esperanza.

DISPARATE MUNICIPAL

A escasos días da elección de alcalde, un pleito insólito, que promete divertir á cidadanía viguesa, entretén aos dous partidos de goberno: qué parte da cidade lle corresponde a cada un. Como o reparto de concelleirías ofrecía a singularidade de que os socialistas eran responsables de urbanismo e vivenda mentres o BNG quedaba con patrimonio histórico e, polo que se ve, casco vello e Bouzas, discuten estes días cal vai ser a liña divisoria entre eles. Pero non de competencias, senón xeográfica. De tal xeito que uns serán responsables dunha parte da cidade e outros doutra parte. Eu, desde logo, nunca tal vín. Pero como estamos no primeiro mes de Caballero I e Dominguez II, albergo esperanzas que verei cousas aínda máis disparatadas.

DOMINGO NO CORAZÓN DO SALNÉS

Tras a noite de orballo e Julieta Venegas (eu quedei na casa, non porque non quixera, porque a mín a moza gústame, senón por un erro de estratexia), hoxe tocaba devolver a unha convidada á súa familia. E para iso quedamos no lugar mítico do Tío Benito, en Barrantes. Lugar de encontro desde hai máis de vinte anos, cando cheguei por primeira vez ás terras do Salnés (outro día conto a miña epifanía en Ponte Arnelas).

Vamos de cando en vez e sempre cedo, porque sempre hai problemas para reservar mesa. Ten aspecto do que chaman por esas terras "alboio", pero ben cuidado, con mesas robustas e decoración rústica pero entrañable. Antes carecía dunha iluminación agradable, pero agora, guiado pola man sabia de Irene, unha das fillas do matrimonio, o local é moi ameno. Teñen un servicio impecable, descoñecido e insólito para os estándares da zona. De primeiro tomamos, coma sempre, polbo á feira e uns callos (xa fóra de tempada ou non) de primeira (tendo en conta que a mín os callos, á madrileña). E de segundo, os que pasaron do polbo de entrante arreáronlle a un polbo con cachelos de admirar e os que lle metimos pauciño (como debe ser, aínda que non vamos ser repugnantes) ao polbo pasamos a un cordeiro de categoría superior. Inclinámonos (por experiencia de anos e por prevención estomacal diante do "mardito" barrantes) por un marqués de Cáceres. O flan mítico de Irene completou o xantar cos correspondientes cafés, bastante normaliños, ou sexa malos. Foi emotivo saudarmos aos donos de sempre e á filla Irene, que xa exhibe polo restaurante unha descendencia espelida coma ela. Esta casa máis ca familiar merece unha visita, aínda que só sexa para visitar nestas épocas as beiras do Umia, coas viñas a estouparen de verdicio, camiño de Cambados.