INOBEDIENTE

Sempre fun moi individualista. Ou pouco gregario. Sempre gustei da contracorrente. Pagueino moitas veces. Nunca aceptei imposicións, obediencias, autoridades. E iso que por veces escollín mandar, levar as rendas de algo. Agora ocupo precisamente un pequeno cargo de dirección e fun, outrora, tamén cabeza dun órgano colexiado. Pero nunca admitín que me mandaran fácilmente. Tiven problemas por iso desde pequeno. Soberbio podo resultar, pero sempre me resultou insoportable que alguén me dixera o que tiña que facer.
Cando era adolescente e adolecía, rebeleime contra a dirección do colexio onde estudiaba porque non nos deixaban o día libre para irmos á festa. Saltamos o valado do instituto coa mala fortuna de que meu pai tiña cita co titor aquel día. Caeume a culpa de incitar á rebelión. Nunca militei en partidos: nunca quixen depender de ninguén, non soportei disciplina algunha.
Cando estiven na Universidade participei na loita dos pisos e aínda recordo un paseo glorioso polos despachos de Mazarelos tentando convencer (bieita mocidade) aos profesores de que participaran na loita final. Cando rematei a carreira e comecei facer o CAP rebélamonos contra esa mandanga (coas correspondentes mobilizacións) que aínda segue coa súa inutilidade amargando a vida dos que aspiran a ser profesores. E cando conseguín o meu primeiro emprego como profesor de Instituto pasei o primeiro ano en intrigas para botar ao impresentable director.
Cando din o paso a outro traballo, tomei a decisión en moitos casos de impedir que persoas pouco eficaces e, sobre todo, fascistoides ocuparan lugares de responsabilidade académica. Non sempre tiven fortuna nas loitas, pero sempre o tentei. Mesmo entrei de representante de pais nun Consello Escolar: participei directamente (con risco mesmo para a miña integridade física) no proceso de sustitución (conseguido) da directora do centro que era claramente ineficaz e autoritaria.
E agora ando noutra lea. E todo por asumir desde sempre e teimudamente unha premisa: non admitir de forma doada o principio de autoridade. Non o soporto. Sei que fago mal, pero non me dou corrixido. Pagareino sempre, pero non podo coa miña incorrexible inobediencia.

DIGUEM NO

Para Zerovacas.
Andan os pepeiros sacando á opinión pública ese tipo de comentarios que só escoitamos nos bares despois de media ducia de cañas e tras unha discusión vehemente de escasa altura intelectual. Nese contexto, admitimos que os nosos amigos (por selo) poidan chegar a dicir barbaridades semellantes, excusados polo encebolamento e a perda completa do xuízo racional. Pero só neses casos excepcionais, coa reprensión e mesmo o cabreo inevitable (e por veces irritante e molesto, para que negalo!) pola nosa parte. Non acabamos peor porque sabiamente os máis discretos apuntan a un cambio de bareto para proseguir a noite e o debate queda interrupto ata novo encontro.



Pero o que parece inaceptable é que os exabruptos etílicos sexan agora en boca de políticos da dereita (españolista e catalanista, polo que vexo) un modo de expresión severa e aparentemente razonada. Que se os inmigrantes colapsan as urxencias, que se teñen que asinar un compromiso de que van cumprir as leis, que se en España non é costume roubar ou amputar unha man ao que delinque (como rebatía hoxe Pizarro o comentario do impresentable embaixador de Irán), que se serven mal o café (como comentaba nun foro de empresarios o nostálxico Arias). Este tipo de comentarios, lonxe de conciliar ás novas persoas que veñen ao noso país a buscarse a vida, provocan un estado de cousas axitado, un veleno social destinado a alterar de forma irresponsable a convivencia. Se o que se busca é compracer á xente que ademáis nin siquera sabe deste fenómeno e que só apreza os seus pormenores superficiais, o paso ao populismo de corte fascista (como apuntaba un candidato a senador do PP) está máis que claro. Pero se busca que a vida neste país transcurra polos canles normais de convivencia e boa relación entre as diferentes culturas, unidas por un inexcusable respeto aos dereitos humanos, ao estado de dereito e á libertade dos individuos, deben evitar esta especie de discurso miserable, indignante, que só pode levar á carraxe e a ollada temerosa dos cidadáns deste país.

Fotos: Metro Universitat, Barcelona, 3 de febreiro de 2008. "A xente non se vai do seu país por gañas, senón por fame. Pero en Catalunya non cabemos todos." Debaixo un comentario sobre o cristal: "Logo, vaite ti".

BAR CEO ONDA (QUÉ ORIXINAL)

Barcelona recibe ao ano case 8 millóns de turistas. O ano pasado o número de viaxeiros en liñas de baixo custo duplicou o do ano anterior e, en números globais, ascenderon un 8% os turistas que veñen exclusivamente á cidade. O tipo de turismo é moi diverso, desde grandes fortunas que disfrutan dos seus hoteis hipermegamodernos e hipermegacaros, ata auténticos okupas que, a partir sobre todo de abril (ou antes) enchen mesmo as rúas da cidade, sen apenas teito onde durmir.

Polo que puiden ler estes días na prensa local, as autoridades están preocupadas polo excesivo número de turistas, que poñen en perigo, sempre según esas mesmas fontes, a infraestructura viaria e de servizos da cidade ao tempo que devalúan a fasquía (sexa cal sexa o tipo de turismo, rico, modesto ou underground) do que entenden representa Barcelona. Empregan con naturalidade a expresión "morrer de éxito". É posible á vista das moreas de xentes que ocupan o Barri Gòtic, o Born ou as inmediacións do Parc Güell e a Sagrada Familia. Moitas tendas están exclusivamente destinadas a satisfacer a demanda do viaxeiro e algúns locais, como os pubs gaélicos/irlandeses/ingleses que ademáis poñen o torneo das seis nacións, trasladan a paisaxe británica á rúa Ferrán que vai dar a Plaça sant Jaume. O parque temático de Barcelona (como lle pasa ao de Santiago) está servido, coas súas doses correspondientes de museus picassos e gaudís, terrazas con tapas tapas tapas (ou entrepans, a comida de moda en Barna) ou palaus e liceus de música para padais finos finos. Escapar a todo isto non é doado, en primeiro lugar porque un forma parte desa lexión de molestos routards que pretenden estar (sen complemento circunstancial) e porque é precisamente o labiríntico centro, o que tanto amamos, o que se transforma para encanto complacente do visitante.

Nesa escapada infructuosa acabamos en Sants ou nalgunhas granjas de Poble Nou, onde viven os barceloneses ese lixeiro cheirume a primavera que pode albiscarse dos primeiros abrochos de azahar dos torangers. Ou, en todo caso, como iniciados no rito gótico, aparecemos case sós na penumbra da plaça de sant Felipe Neri. Acompañados do son dos periquitos escapados das gaiolas das Ramblas, esa teimuda octava maravilla do mundo que resiste a calquera invasión ou cataclismo.

Foto: grupo de xubilatas en plena discusión sobre quen foi o xogador fundamental no gol do Barça contra o Osasuna. Se Giovanni, se o defensa que non saiu defender ben, se Iniesta por darlle para que rebotara no porteiro, se o porteiro que rexeitou ao centro e non a banda, se o Xabi por estar alí e non no vestiario. En fin, así durante horas. A Academia pelotónica da Rambla de Canaletes.

BLAUGRANISME

Pregúntame don Jaume de Lluch se fun ao Camp Nou. Por favor, qué pregunta!

MERCAT DE SANT ANTONI

Diumenge al matì. As mañáns dos domingos en Barcelona teñen un sentido completo coa visita ao Mercat de Sant Antoni. O mercado sitúase xa en parte do Eixample, non aquela máis coñecida do norte, senón a que media entre o Paralelo e o barrio do Raval. A primeira vista o visitante aprecia os típicos postos de venda de libros antigos, pero un garbeo (expresión ben barcelonesa) por entre aquel revoltallo de xente serve para vivir Barcelona dun modo fundamental. Venda de xogos de ordenador obsoletos, deuvedés, videos, libros, comics, postais, sellos, revistas, calendarios, cartaces ou tapas de botellas de cava. E o máis curioso e característico: feixes de persoas (nenos acompañados dos seus pais, desde tempos case esquecidos) ao longo do edificio octogonal (que cumple 125 anos de arquitectura moderadamente modernista) que intercambian cromos de toda clase, época e especie.

Non se pode presumir de coñecer Barcelona e non asistir a este espectáculo único no mundo.

CARRER DEL PARADÍS

Vaia por diante unha confesión: sempre quixen vivir en Barcelona. De feito vivo en Barcelona esta mesma vida que vivo en Vigo. Cando visito aquela cidade, visítome a mín mesmo, e aínda que me pregunto que tal me vai, en realidade, sei todo de mín. Vou máis que nada por verme de novo, alí trasplantado, no espello oriental desta ría, nun terrat morno desde onde ler a liña curva das Ramblas.

GOLEADA ESCANDALOSA

Un clásico de finais de Xaneiro: a entrega de premios aos mellores expedientes das distintas carreiras e ás mellores teses do curso anterior 2006-2007. Aos sons de Cohors generosa, unha deliciosa cantiga estudiantil que concorda en emocións co inigualable Gaudeamus Igitur, foron outorgados hoxe nesta mañán de choiva e vento.

Constatouse unha vez máis a insuperable hexemonía das mulleres na consecución de tales premios. En termos futbolísticos, unha malleira de escándalo. Canto tardaremos en ver esa superioridade aplastante (dun 8o% calculei eu a ollo) nos chanzos eminentes onde aínda hoxe escasean?

Noraboa, en todo caso, para Lucila y, sobre todo, para Susana, un talento que probablemente acabará (e gracias) en Montreal, requerida por aquelas xentes.