CHIUSO PER FERIE

Unha volta por Vigo hoxe a mañán foi suficiente para decatarme de que unha cidade con semellante actividade non debería parar nunca. Vacacións por suposto, lecer por descontado. Pero sería conveniente non suspender todo ata nova orde. Cando un visita Londres ou Nova Iorque (Roma ou Madrid é diferente; París aínda preserva algo de vida) en pleno agosto atopa unha cidade coa enerxía un pouco atenuada, pero aínda viva: estreas de cinema, de teatro, novos libros, tendas coas prendas de outono, oficinistas que trasegan as rúas, metros ou buses ateigados de xente que vai traballar. A vida continúa, cun ritmo tal vez máis pousado pero eléctrico. A calor inflúe no noso país, pero tamén inflúe en Xullo e, sen embargo, a xente segue a traballar. Creo que é excesiva a concentración de vacacións nun só mes ou, últimamente, na primeira quincena de agosto. Aqueles turnos antigos deixaron de ter sentido e hoxe pecha absolutamente todo, agás restaurantes e bebercios varios.

Eu, despois desta lamentación inconveniente, tamén me vou e, como adoitan poñer en Italia por todos os lugares, fico "chiuso per ferie dal 1 fino al 24 de Agosto". Que vostedes o pasen moi ben.

NON Á CIDADE DA CULTURA

Onte EL PAÍS adiantaba a noticia dun informe do Consello de Contas sobre a Cidade da Cultura. Demoledor é o titular de hoxe de La Voz de Galicia. Mentres comiamos onte baixo as arbres, a carón do Umia, falabamos sen sabermos o miudo da información, da megalomanía do proxecto e tamén da inutilidade final do mesmo. Hoxe sabemos cousas non só increíbles, senón indignantes. Mesmo para o bipartito que, con esa vontade participativa, non fixo máis ca extender o nivel de ocurrencia entre todos os estamentos da cultura galega. Así todo o mundo sentiuse importante, creu dar a súa opinión, o que non deixa de ser tamén un xeito voluntarioso e estéril de enfrontarense a unha realidade incómoda. Pero é que o Consello de Contas tamén advirte dese insólito feito de amañar as cousas nunha administración democrática e saudable.

Hai un par de anos, o mesmo Consello de Contas, tal vez a única institución galega admirable polo seu labor eficaz e de servizo verdadeiramente público, deu á luz o seu informe sobre a Universidade de Vigo. Tamén era demoledor. Era terrible. Pois ben, de todo aquel rigurosísimo informe, que ningunha instancia universitaria foi quen de rebatir, só saiu un penoso episodio de pagos extras a funcionarios. A típica cortina de fume que impedía ver a magnitude do roubo, do fraude, das prácticas alleas a unha administración eficiente e legal.

O valor dos informes do Consello de Contas son prescriptivos, pero non vinculantes, polo que sei. Pero farán moi mal os nosos gobernantes se non atenden os seus precisos avisos, as súas razonadas advertencias e non rematan co que semella un dano irreparable. Pola miña banda, que o vendan ou que o deixen. Pero que non hipotequen un país con ese mamotreto.

Nota: que La voz de Galicia faga o mesmo co porto exterior de Coruña, cando enfronte está o de Ferrol. Cando saia o correspondiente informe sobre aquel tamén haberá tempo de comentalo.

LA CUBANA: O TEATRO POLO TEATRO

Empezo polo final: nunca vira unha aclamación tan longa coma a que hoxe puiden escoitar no García Barbón despois de ver a La Cubana. Presentaban a reposición de "Cómeme el coco, negro", unha obra que eu xa vira no ano 1989 en Madrid, no teatro Nuevo Apolo (lembro a Santi Millán e a José Corbacho, dous pipiolos), un lugar insólito para un grupo independiente coma eles, pero perfecto para unha recreación entre paródica, irónica e nostálxica do mundo da revista. Non podo especificar máis detalles porque van estar mañán en Vigo, pero a sorpresa e a participación do público son as marcas de identidade desta compañía que, en pouco máis de vintecinco anos, son historia noble e excelsa do teatro en Catalunya e, por extensión que agradecemos, por toda España.

Non sei se era a primeira vez que estaban en Vigo con esta obra: tamén asistira a "Mamá, quiero ser artista", na que eu tiven un papel de meritorio, recompensado polos aplausos do público que recoñeceron o meu esforzo contra a vergonza e en favor do entusiasmo deste grupo excepcional de actores e actrices. En "Cómeme el coco, negro" hai un homenaxe á esencia da revista, pero tamén á farsa, á caricatura dos teatreiros, á ilusión perenne do teatro como lugar da risa, da diversión, do entretemento. Trátase dunha desmontaxe (non deconstrucción, por favor) dun espectáculo de revista, con todos os marabillosos elementos do metateatro, cos límites entre esceario e patio borrados por completo. A comedia en estado máis que puro, en estado efervescente, contaminado por variadas (varietés) músicas populares, chistes verdes (aínda efectivos), referencias satíricas á actualidade inmediata, sempre en ebulición entusiasta e fascinante. Non podo contar máis: mórdome a lingua. Só quero deixar constancia que esta compañía consigue o máximo que pode percurar un grupo de teatro: facer máis felices ás persoas. E abofé, que neste caso, o conseguiron: a faciana dos que saíamos do teatro era a viva imaxe da felicidade. Diso estaremos sempre eternamente agradecidos.

TOUR QUE AGONIZA

Non puiden ver onte o Tour porque tocaba o pracer de mergullarse nas frías e transparentes augas da Lanzada, mirando para as Ons e para o horizonte que para en Nova Iorque. E, polo que souben á noite, máis me valeu, porque a desilusión, a decepción é total. Hoxe leo en EL PAÍS unha crónica insólita, escrita, por suposto, antes de que o Rasmussen fixera mutis polo "forro". Alí vese descrita a peripecia duns homes heroicos que aspiran ao Aubisque, o máis próximo á gloria. E, sen embargo, o lector desdí e desminte a cada paso esas probas épicas e convírteas en algo que non existiu. A etapa, logo, non foi. E eu, por tanto, nada perdín onte. Os que estiveron diante da televisión ou amoreados nas costas dos pirineos non presenciaron nada. Eso é o triste, a amarga comprobación de que o Tour (o touriño) xa non é. E iso que disque quedan días ata o domingo. Pero os Campos Elíseos non agardan por ninguén.

CHUVIA E NOSTALXIA DIVERTIDA

Non parei durante toda a fin de semana de proclamar o frío que facía. Insólito. Nunca vira. Na miña vida. Chegou a cansar tanta ledaíña, pero o certo é que non fun preparado para cambiar tan bruscamente de estación. Fun ao concerto de Marta Sánchez o sábado: non podo dicir se foi bó. Moita parafernalia, bailes ximnásticos tipo Madonna, poderío vocal intacto. Pero as cancións, miña madriña! Onde foi buscalas? Mentres cantaba, unha xiada doutra época caía polos ombreiros ata paralizalos. Fomos para casa entre a friaxe e adeus festa a eso das dúas. O domingo choveu de principio ao fin. Coma se non chovera nunca antes. Unha vila en festas sen festas: aínda conservo as fichas dos coches de choque. Os chatas desmontaron a mediodía. Pola noite, Tour Grease suspendido por mor da chuvia; menos mal, que a comisión de festas andivo espelida e programouna no cine-teatro. E alí que fomos, despois de agardarmos baixo o diluvio. O espectáculo, moi entretido. As rapazas (os rapaces non saben) pasarono de medo, "cantando e bailando sen parar de reír". Unha festa completa para eles: noraboa para os programadores e para os que puideron facer o cambio a última hora. Un pouco de nostalxia si que houbo: o meu irmán, que vira nese mesmo cine a peli de Travolta, medio choraba entre risas nos ombreiros do alcalde (caeume ben: non o coñecía de nada). Nunca vira eu a un alcalde nise trance. Ao meu irmán, moitas veces. Pasámolo moi ben, pero hoxe teño a gorxa empañada.

GÜIQUÉN IN THE VILLAGE

Fin de semana familiar: visita de festas patronais (a procesión do Carmo capela-igrexa e volta ao día seguinte mete medo: mulleres beatas e non tanto en doble fila con candeas, ufanas, vestidas co traxe do trinque: ulas durante todo o ano?). En fin, lonxe de toda esa matraca infumable, verei ao meu curmán, que ven vernos desde Xixón: un desas persoas, o Javier ese, que merece todas as honras: o máis grande. Ha ser, pois, a miña ilusión destes días, aínda que Marta Sánchez e Paulina Rubio ameazan as noites.

Agardo ver tamén aos amigos de sempre, eses que hai tempo que non ves pero que están. Seguro que quedamos para cear un día e para rirmos a cachón. Non facemos relatos para poñermos ao día: simplesmente rimos, falamos e ás veces mirámonos, felices de atopármonos sempre xuntos. É o que ten a amizade.

Virá un frío de verán típico; ha chover case seguro; mudarei, pois, non só de lugar senón de calendario, aínda que este ano a mudanza será máis leve. Pousarei a carón da ponte sobre o Eume nun banquiño de madeira á beira dun puxigo cun xornal entre as máns, mentre vexo pasar á xente para a festa. Saudarei a todo mundo, aínda que non os coñeza (de feito non coñezo a ninguén: son un estrano naquela vila, pero eles semellan saber quen son ou alomenos disimulan ben). Mesmo algún, que ninguén atura, ha parar falar conmigo: tómame despistado, pero non me disgusta a parola. Os da vila están cansos, pero, como eu non o coñezo de nada, faime gracia. E así paso o tempo. Co tedio do far niente. O dolce virá para Agosto.

FODEMILLO

O fodemillo anda un pouco parado: as crónicas do palheiro, as minhas mulleres, fodendo, madialeva levan varios meses secos/as. A entrada no blogomillo de Lula Fortune, sen embargo, incendiou o blog de Laranxa, quen deu á luz púb(l)ica unha serie tórrida de cinco tórridas aventuras narradas por Charly Wattson. Unha das máis recomendables lecturas deste verán de notoria friaxe: para quentar músculos e o que faga falta.